You are viewing woodspock

Tia estas mondo

Thursday, November 4, 2004

7:49AM - Kaj la venkinto estas ... Et le vainqueur est ...


Lastan sabaton, dek du ĵurianoj kunsidis por elekti le venkonton de la Beletra Premio por Eŭropaj Skribistoj.
Ĵurio konsistis el legantoj, libristoj, aŭtoroj kaj responsuloj pri kulturaj aferoj.
Unue, ĉiu devis elekti siajn tri plejŝatatajn librojn inter la ok libroj.
La tri tiele elektitaj estis : Ludo de Kartoj , Etaj Memmortigoj inter Amikoj kaj La ombro de la vento.
Poste, ĉiu povis esprimiĝi pri tiuj tri libroj.
Tiam, oni denove elektis du inter la tri libroj kaj post fina elekto, la elektita libro estis la finnlanda libro de Arto Paasilinna , Etaj Memmortigoj inter amikoj.
Ĝi ne estas por mi la plej bona libro. Mi trovas multe pli da kvalitoj ĉe "Ĉiu staras surdorse" aŭ "La ombro de la vento".

Estis nova kaj interesa sperto legi tiujn librojn kaj partopreni la ĵurion. Tamen, fine, io iomete ĝenas min. Mi ne estas skribisto sed mi devis taksi la laboron de skribistoj.
Pro tio, miaj opinioj kaj kritikoj ne povas esti kiel eble plej ĝuste.
Mi ja scias ke tio estas simila por ia balotado , tamen ...


*********

Samedi dernier, un jury de douze membres s'est réuni pour élire le vainqueur du Prix Littéraire des Auteurs Européens.
Il se composait de lecteurs, de libraires, d'auteurs et de divers responsables du secteur culturel.
Dans un premier temps, chacun a du choisir ses trois livres préférés parmi les huit candidats.
Ensuite, à tour de rôle, nous nous sommes exprimés sur ces trois oeuvres.
Puis il a fallu revoter pour garder deux de ces trois livres, et un ultime vote a élu le roman finlandais de Arto Paasilinna, Petits Suicides entre Amis.
Ce n'était pas, selon moi, le meilleur. J'ai trouvé beaucoup plus de qualités à "Tout le mondeest allongé sur le dos" ou "L'ombre du vent".

Ce fut une expérience nouvelle et intéressante de lire ces livres et de participer au jury. Cependant, au final, quelque chose me gêne un peu. Je ne suis pas écrivain et pourtant je devais évaluer le travail d'écrivains. Je pense donc que mes avis et critiques ne peuvent être les plus justes possibles.
Je sais bien que c'est le principe de n'importe quel vote, mais bon ...

Friday, October 22, 2004

1:59PM - Ĉiuj staras surdorse – Fanny Chiarello - Tout le monde est allongé sur le dos



Tio estas la kolekto de noveloj dank al kiu, per voto favore al ĝi, mi partoprenos la ĵurion de la Beletra Premio por Eŭropaj Skribistoj.
Kial mi tiel ŝatis ? Noviga, refreŝiga, originala, kreiva, kortuŝa, viviga. Tiuj kelkaj vortoj kvalitigas la skribmanieron de la aŭtorino. Kaj estus tiom da aliaj vortoj !
Se vi legas tiun libron, priatentu ! Sen avertoj, vi kaptiĝos tuj post komo, per repliko kiu ridegigos vin aŭ profunde kortuŝos vin.
Tuj leginda !






Voici le recueil de nouvelles qui m’a valu, grâce à un vote en sa faveur, d’être sélectionné pour participer au jury du Prix des Auteurs Européens.
Pourquoi j’ai aimé ? Novateur, rafraîchissant, original, créatif, attachant, vivifiant . Voilà quelques mots qui qualifient le style de l’auteure. Et il y en aurait tant d’autres !
Si vous lisez ce livre, méfiez vous ! Sans sommations, vous serez cueillis au coin d’une virgule par une réplique qui vous fera éclater de rire ou vous touchera profondément.
A lire sans attendre !

1:10PM - Dukla - Andrzej Stasiuk


Post du provoj kaj kvindeko de paĝoj, mi rezignis legi tiun polan romanon . Mi tute ne allogiĝis. La rakonto ĉiudirekte disvolviĝas, tre malfacilas trovi kondukan fadenon. Krome ( aŭ eble de tio venas tiuj malfacilaĵoj ?) mi serioze dubas pri la kvalito de la tradukado.
Nura pozitivaĵo : la foto de Koudelka ĉe la kovrilo !






Après deux tentatives et une cinquantaine de pages, j’ai abandonné la lecture de ce roman polonais. Je n’accroche pas du tout. Ca part dans toutes les directions, il est très difficile de trouver un fil conducteur. De plus (ou peut être que ces difficultés viennent de là ?), j’ai de sérieux doutes quant à la qualité de la traduction … Seul point positif , la photo de Koudelka en couverture !

9:21AM - La libro de la funebroj - Bérengère Deprez - Le livre des deuils


Enrigardado kaj ĉiamaj demandoj pri ama rilato estas la ĉefaj temoj de tiu libro. Tiuj multe pritraktitaj objektoj estas ankoraŭ tiele sen noveco. Nur la fina elnodiĝo alportas iom da surprizo. Pri la stilo de la aŭtorino, ĝi ankaŭ estas iom tro klasika laŭ mia gusto. Tio tamen ne signifias ke tiu teksto malbone skribiĝis, male.
Mi nur ŝatus trovi iom pli da surprizoj rilate al la intrigo aŭ la skribmaniero por aldoni iom da originaleco al la pritraktado de la elektita temo.






Introspection et éternelles questions sur la relation amoureuse, tels sont les thèmes principaux de ce livre. Ces sujets maintes fois abordés le sont ici sans grande nouveauté. Seul le dénouement final apporte un peu de surprise. Quant au style de l’auteur, il est lui aussi un peu trop classique à mon gout . Ce qui ne signifie pas que ce soit mal écrit, au contraire.
J’aurais juste aimé trouver un peu plus de surprises dans l’intrigue ou dans le verbe pour apporter un peu d’originalité au traitement du thème abordé.

Tuesday, October 19, 2004

9:07PM - Dancisto – Colum McCann – Danseur


La romanaranĝita vivo de Rudolf Noureiev. Mc Cann talente rakontas kiel tiu juna rusa knabo kiu estis neniu en perdita vilaĝo de USSR iĝis tiu stelo de la danco neegalita en la mondo.
La rakonto konsistas el sinsekvo de ĉapitroj skribitaj je la unua persono de ĉiuj uloj kiuj havas viglan rolon en lia vico kaj de li mem. Tio donas tre humanan aspekton al tiu biografio.
Mi precipe ŝatis la parton kiu rakontas lian infanaĝon. Ĝi tre realiste priskribas la vivon en USSR post la dua mondmilito dum la regado de Stalino. La raporto pri la excesoj de la homo kiu iĝis stelo ŝajnis al mi iom tro longa kaj klare malpli pasiiga.
La skribmaniero de McCann estas samtempe riĉa, bildoplena kaj klara.
Bona memoro !





La vie romancée de Rudolph Noureiev. Mc Cann nous raconte avec talent comment ce jeune gamin russe qui n’était personne au fin fond de l’URSS est devenu cette star inégalée de la danse adulée dans le monde entier.
Le récit est composé d’une succession de chapitres écrits à la premiére personne par toutes les personnes qui ont joué un role marquant dans sa vie et aussi par lui même. Cela donne un aspect très humain à cette biographie.
J’ai plus particuliérement apprécié la partie correspondant à son enfance. Elle nous décrit de maniére très réaliste la vie en URSS pendant l’après-guerre sous Staline . L’exposé des excés de l’homme devenu star m’a paru un peu long et nettement moins passionnant.
L’écriture de Mc Cann est à la fois riche, fluide et imagée.
Bon souvenir !

Monday, October 11, 2004

1:57PM - La ombro de la vento - Carlos Ruiz Zafon - L’ombre du vent



Ekde la unuaj paĝoj, mi pasiiĝis pro tiu romano. Kaj poste ĝi riveliĝis pli kaj pli alloga tra la 500 paĝoj. En 1945, en Barcelono, juna knabo "adoptas" libron en mistera loko nomata "la Tombejo de la Forgesitaj Libroj". Tre impresitaj de la legado de tiu libro, li interesiĝas pri la pasinta vivo de ĝia aŭtoro mistere malaperinta. Tiam li trairas labirinton plena je aventuroj, sekretoj kiuj forkondukas nin tra Barcelono.
Scenario kun peripetioj perfekte kaj mastre ritmita ; fortaj kaj pitoreskaj rolantoj ; bildoplena, klara, subtila kaj riĉa stilo kune konkuras fari de tiu romano tute legindan verkon !





Ce roman m’a passionné dès les premières pages. Et s’est avéré de plus en plus captivant tout au long des 500 pages. A Barcelone, en 1945, après la guerre civile, un jeune garçon "adopte" un livre dans un lieu mystérieux appelé "Le Cimetiére des Livres Oubliés". Très marqué par la lecture de ce livre, il va s’intéresser à la vie passée de son auteur mystérieusement disparu. Il se retrouve alors dans un labyrinthe d’aventures et de secrets qui nous emménent à travers tout Barcelone.
Un scénario à rebondissements au rythme parfaitement maitrisé, des personnages forts et pittoresques, un style imagé, limpide, subtil et riche concourrent à faire de ce roman une oeuvre que je ne peux qu’encourager à lire.

Friday, October 8, 2004

3:57PM - Etaj memmortigoj inter amikoj - Arto Paasilinna - Petits suicides entre amis



Du Finnoj, kandidatoj je sinmortigo renkontiĝas hazarde precize kiam li tuj forlasis la mondon. Post interŝanĝo de liaj vidpunktoj pri sinmortigo, ili decidas prokrasti la mortigan agon kaj krei asocion kies celo estos kunigi aliajn homojn kiuj ankaŭ deziras liberiĝi de la vivo. Tiu asocio kreiĝas, kvardeko de membroj aliĝas kaj la libro temas pri ilia periplo kaj iliaj peripetioj dum vojaĝo tra Finnlando kaj poste tra Eŭropo. La celo de la veturado estas trovi idealan lokon por kune forlasi la mondon.
Unue, mi sufiĉe ŝatis tiun rakonton prezentata per plivole humora tono. Poste, mi trovis plurajn ripetadojn ; vilaĝo post vilaĝo, urbo post urbo, scenoj multe similas.
Fine , nenio vere elstaras de tiu libro. Nek la skribmaniero de la aŭtoro, nek memorindaj scenoj , nek neforgeseblaj rolantoj.
Do, finfine, agrabla sed nenecesa libro !





Deux Finlandais candidats au suicide se rencontrent fortuitement au moment même où ils s’apprêtent à quitter ce monde. Echangeant leurs points de vue sur le sujet, ils décident de repousser à plus tard leur geste fatal et de créer une association dont le but est de réunir d’autres personnes décidés eux aussi à en finir avec la vie. Cette association se crée, une quarantaine de membres y adhérent et le livre raconte leur périple et leurs péripéties au cours d’un voyage à travers la Finlande puis l’Europe. Le but de ce voyage étant de trouver un endroit idéal pour quitter tous ensemble ce monde.
Au premier abord, j’ai plutot apprécié ce récit présenté sur un ton plutot humoristique. Ensuite, j’y ai trouvé quelques longueurs ; on passe d’un village puis d’un pays à l’autre au travers de situations plutot répétitives. Rien ne ressort vraiment une fois la lecture terminée : ni le style de l’auteur, ni scénes mémorables, ni personnages marquants.
Au final donc, une lecture agréable sans être indispensable .

Tuesday, September 21, 2004

8:08AM - Vanghèlis Hadziyannidis, La mielo de la anĝeloj - Le miel des anges



Kun "la Mielo de la anĝeloj", Vanghèlis Hadziyannidis forkondukas nin tra grekaj insuloj per fabelo kies legado riveliĝis tre plaĉa.
Sufiĉe sola homo akceptas hejme virinon kiu forkuras de la patro de ŝia filino. Kun ŝia helpo, li redaŭrigas la verkon de sia patro : krei kaj plibonigi mielon kun senkompara kvalito ĝis tiam. De tiu projekto, de ĝia realigo rezultos ĉiaj peripetioj tiel surprizaj kiel verŝajnaj …
Ekde la unuaj paĝoj tiu vigle skribita rakonto allogas. Ankaŭ ĝiaj rolantoj kaj iliaj simplaj kaj rektaj personecoj .
Originala ideo valorigita per simpla, klara kaj efika skribmaniero kiu perfekte ritmas la verkon.






Avec "Le miel des anges", Vanghèlis Hadziyannidis nous emmène dans les îles grecques au travers d’un conte dont la lecture s’est avérée très plaisante.
Un homme plutôt solitaire recueille chez lui une femme fuyant le père de sa fille. Avec son aide, il reprend l’oeuvre de son père : créer puis perfectionner un miel d’une qualité inégalée jusqu’alors. De ce projet, de sa mise en oeuvre découleront toutes sortes de péripéties aussi surprenantes que vraisemblables …
Dès les premiéres pages, on accroche à ce récit rondement mené, à ses personnages aux caractéres entiers et simples.
Une idée originale mise en valeur par une écriture simple, claire et efficace qui rythme parfaitement l’oeuvre.

Sunday, September 19, 2004

9:15AM - Adolf Schröder , Ludo de Kartoj - Partie de cartes



Tiu romano komenciĝas kiel policromano : studanto estas pridemandata en policejo pri murdo de stranga maljunulino kiu dungigis lin por ordigi milojn da letroj skribitaj dum sesdek jaroj.
La romano sencese balanciĝas inter tri periodoj, nuntempo kiam temas pri la polica pridemandado, proksima paseo per rakonto de la ses tagoj dum kiuj la junulo laboris ĉe la maljunulino kaj pli malnova paseo per transskribo de la leteroj kiujn li devas ordigi.
Griza, senbrila, preskaŭ malsaniga etoso de la rakonto kaj de la rilatoj inter la ĉefaj personoj tre bone eksprimiĝas.Tamen, pro tio etoso, la romano unue ne allogis min. Sed, poste, iom post iom, oni kaptiĝas en la intrigo : kiu skribis la leterojn , al kiu ?

Finfine, sufiĉe pozitiva opinio rilate al la scenaro kaj ĝia solvo. Tamen, la stilo de la aŭtoro ne lasos al mi ĉiaman memoron .






Ce roman commence comme un roman policier : un étudiant est interrogé dans un commissariat au sujet du meurtre d’une vieille dame étrange chez qui il était momentanément employé pour trier des milliers de lettres écrites depuis une soixantaine d’années.
Le roman oscille sans cesse entre trois époques : le présent avec l’interrogatoire, le passé récent lors des scénes qui présentent les six jours du jeune homme passés chez la vielle dame et un passé plus éloigné qu'illustre le contenu des lettres qu’il a à trier.
L’ambiance grise, terne voire malsaine du récit et des relations entre les personnages sont très bien rendues, même si, à cause de cela, j’ai eu du mal à accrocher dès le début. Et puis au fur et à mesure on se laisse prendre par l’intrigue. Qui écrit les lettres, à qui ? …

Au final un avis plutot positif en ce qui concerne le scénario et son dénouement. Le style de l’auteur, par contre, ne me laissera pas un souvenir impérissable.

Saturday, September 18, 2004

1:00PM - Beletra Premio - Prix littéraire


En ĉi tiu blogo, mi jam parolis pri skribistino Fanny Chiarello kaj pri expozicioj kadre de "Lille 2004".

Ĉiam rilate al tio, fama librejo de Lille organizas beletran konkurson : Beletra Premio por Eŭropaj Skribistoj.
Ĉiumonate, ekde januaro, pluraj romanoj de aŭtoroj el malsamaj eŭropaj regionoj estis proponataj al publiko.
Dank al voĉdonoj ok romanoj aŭ novelaroj elektiĝis kaj do ekkonkuras por ricevi la Premion.

Fanny Chiarello estas unu el tiuj aŭtoroj. Kiel mi voĉdonis ŝin, mi bonŝance elektiĝis por esti membro de la fina ĵurio, kiu enhavas ses aliajn legantojn, kaj precipe romanistojn, ĵurnalistojn kaj libristojn.
La ĵurio kunveniĝos la 23 an de oktobro.
Ĝis tiam mi devas legi tiujn ok librojn !

Samtempe kiam mi tralegos ĉiujn, mi skribos ĉi tie miajn opiniojn pri ĉiu el ili.
Unue, jen la referencoj :

Fanny Chiarello , Ĉiu staras surdorse (Francio),
Adolf Schröder , Ludo de Kartoj (Germanio),
Arto Paasilinna , Etaj Memmortigoj inter amikoj (Finlando),
Andrzej Stasiuk , Dukla (Pollando),
Colum McCann , Dancisto (Irlando),
Vanghèlis Hadziyannidis , La mielo de la anĝeloj (Grekio),
Bérengère Deprez , La libro de la funebroj (Belgio),
Carlos Ruiz Zafon , La ombro de la vento (Espagne).






Sur ce blog, j’ai déjà évoqué à plusieurs reprises l’écrivain Fanny Chiarello et les manifestations de Lille 2004.

Dans ce cadre, une grande librairie de Lille organise un concours : le Prix Littéraire des Auteurs Européens.
Chaque mois, depuis janvier, plusieurs romans d’auteurs de différentes régions de l’Europe étaient proposés au public.
Les votes ont ainsi permis de sélectionner huit romans qui sont donc en lice pour obtenir ce Prix.

Fanny Chiarello fait partie des candidats. Ayant voté pour elle, j’ai eu la chance d’être choisi pour faire partie du jury final en compagnie d’autres lecteurs, et surtout de romanciers, de journalistes et de libraires.
Le jury se réunira le 25 octobre.
D’ici là, il me faut lire les huit romans !

Au fur et à mesure de mes lectures, je posterai ici un avis sur chacune de ces oeuvres. En voici déjà les références :

Fanny Chiarello avec Tout le monde est allongé sur le dos (France),
Adolf Schröder avec La partie de cartes (Allemagne),
Arto Paasilinna avec Petits suicides entre amis (Finlande),
Andrzej Stasiuk avec Dukla (Pologne),
Colum McCann avec Danseur (Irlande),
Vanghèlis Hadziyannidis avec Le miel des anges (Grèce),
Bérengère Deprez avec Le livre des deuils (Belgique),
Carlos Ruiz Zafon avec L’ombre du vent (Espagne).

Monday, July 26, 2004

10:39AM - Atendante apokalipson



Ĉi-poste estas tradukita teksto de franca skribistino Fanny Chiarello. Mi multe ŝatas ambaŭ ŝian stilon kaj ŝiajn ideojn.
Ŝia franclingva retpaĝo estas tie : http://www.fannychiarello.com/
Se vi havas komentojn, ne hezitu ilin skribi cxi-tie ! Mi tradukos kaj transdonos ilin al ŝi.

"Atendante Apokalipson.

Mi sidas sur faldoseĝo, ekbruligas cigaredon kaj rigardas mondon.
Kolektiva histerio. Mi ne opinias ke plibonigo baldaŭ okazos. Ununura celo por ĉiuj tiuj vivoj estas konsumado.
Elektra skutilo trapasas antaŭ mi. Kiel bone, kio nun fariĝas por movhandikapuloj. Niaj antaŭkuiritaj pastaĵoj en siaj freŝkonservantaj saketoj kun facila malfermo elpensiĝas por memdigesto : neniam plu da muskulaj penoj aŭ digestaj siestoj, nun vi estu efikaj tuj post manĝadon. Nenia malaltiĝo de produktadeco nek de viglecatento. Nenia kojlokancero atentigita antaŭ unu jaro uzante tiun nutradmanieron.
Mi televidos kiam mi mortos.
Vivoj devojigitaj inter laboro, televido kaj alkoholo. Veturiloj malorde rapidirante dum vizaĝkoloroj verdetiĝas kaj Tero tusigas sian kernon. Hastu, laboro, televido, ferioj, urbaj promenadoj. Hastu, la fakturon. Ej ! ĉi-tie mi estis antaŭ vi.
Sportejoj. Ŝminksalono. Ultravioloj. Restarigita sano ; belaj plastikaj bekoj por kokidoj de industria bredejo, ŝnureto certigita nevidabla. Dum 21a jarcento, homoj sentas sin revoluciuloj ĉar ili manĝas biologie.
En tiuj tutpalaj kapoj trudnutritaj per neono, klimatizado kaj blueta lumo de komputiloekranoj mankas miligramo da rebela spirito, mikrono da solidareco. Vivo malfacilas, se mi protestas ĉiam estos iu preta sinĵeti sur mia laboro. Kompatindaj kuketoj. Obeu. Ne kontestu (ekzistas kialo pro kion oni postulas de vi), kaj ĉefe, pensu unue pri vi mem, neniu faris tion anstataŭ vi kaj la sindikata delegito nur parolas pri sia full-credit-a hostela restado kiam li rehejmeniras de Parizo. Ĉiel, vi ja bezonas ĉi-tiun aĉetpovon, ĉu ne ? Ne bezonas rankori kontraŭ vi pro neniigi pro via sklava inerteco la frukton de luktoj de viaj geavoj por plijustigi tiun mondon. Ili farus same se ekzistus diĝitaj kameraoj iliaepoke.
Ne ekszistas malriĉuloj en Francio : ĉiu havas veturilon.
Estas kruroj en mia lito. Ĝi alkroĉiĝas al mia korpo. Kio okazas ? Similas X-Files-anepizodon.
Almenaŭ televido proponas diskuttemojn al kolegoj. Estas trankvilige pensi ke oni ĉiuj vivis saman aferon hejmrevenante, tio kreas ligon. Kelkfoje oni malkovras ke iu kolego havas samajn plejŝatatajn programojn kaj do oni pli laŭte parolas, kun brilantaj okuloj, kvazaŭ oni ĵus malkovris komunan amikon.
Aŭ oni pasigas agrablajn vesperojn diskutante inter amikoj. Estas senfine, dank al alkoholo, oni ĉifoje povas paroli pri samajn umojn kun ja praktika memorperdo kaj ĉiam sendifekta konvinko. Oni sentas sin malpli sola.
Soleco estas morba. Sed kion faras tiuj uloj ? Kion ili ja povas sencese ripetadi ? Ĉu ili ne havas amikojn ? Ĉu nenia familio ? Ili estas strangaj. Malsanaj. Mi, kion mi ŝatas estas malkovri homojn, kantojn, ekzotajn kuirartajn specialaĵojn.
Konkurenco. Komparo. Metraj sistemoj.
Situoj por turistoj kiuj ne ŝatas turistojn. Diskoj por uloj kiuj ne vere ŝatas muzikon. Subtegmentaj sportoj por tiuj kiuj sentas sin devigataj fari iom da trejnado tempaltempe. Laŭmodaj vestoj por simili al famaj uloj. Voĉdono por havi la impreson elekti. Televidaj gazetoj por havi la impreson partopreni en mondo. Biologia manĝaĵo kun alkoholo. Vendejaro ŝirmita de acidaj pluvoj. Laboro por senti sin utila. Du semajnoj da ferioj por forgesi la aliajn kvindek (rapide, rapide). Socia vivo por forgesi esencan solecon de homo. Konkeroj por forgesi sin mem.
Kio ajn por forgesi ke oni vivas sed ne scias kion farigi kun vivo.
Konsiderante konvenecojn kiel personaj valoroj. Totalaj ideologioj sur T-ĉemizoj aŭ memgluebaj bildoj sur malantaŭglaco de aŭto.
Kulto pri juneco. Ni donu prioritecon kaj povon (aĉetpovon laŭeble) al junuloj kiuj ankoraŭ ne sin demandis kiu ili estas kaj kia povus esti la signifo de liaj vivoj. Kiuj opinias ke festado estas la nura valora vivmodo. Ke ilia vivo finiĝos kiam ili estos tridekjara. Kiuj neniam konsideris ke iliaj geavoj ne kontentiĝas esti samaĝaj ol ili iun tagon, sed ke ili ankoraŭ travivas ]nun, post kiam sepdekjaraĝaj.
Vizaĝoj kaj korpoj ruinigitaj pro malriĉeco, alkoholo, samsangeco, aroganteco, streso, agresemo, junk food-o. Tutan posttagmezo en urbcentro sen renkontpasi vizaĝon pri kiu oni povus diri ke ĝi vere belas (laŭ ekster amaskomunikilaj kriterioj).
Eksplodo de domvendadaj prezoj malpermesas ian forkuron en kamparon.
Mi puntrudas mian korpon per ĉiaj malpuraĵoj nur spirante, mi ne imagas kion mi ja povus farigi el mia vivo, sed dume almenaŭ mi pripensas mian emeritecon. Kial ne ?
George W.Bush ĵus kaŝe aprobigis leĝon kiu permesos al firmoj rabi naturajn parkegojn, pisante sur dekjaroj da ekologia politiko, sed kion mi ja povus fari kontraŭ tio ? Mi tuj fluigos banon, mia nuko estas streĉita de kiam mia estro diris al mi ke mi tro ofte paŭzos. Kion reale okazis inter Marlon Brando kaj Irene Papas, laŭ vi ?
Eŭropa pokalo. Irako. Nova panvendejo en franca departementeto. Marsa meteorŝtono en Antarktiko. Jessica kaj Jean-Luc, ne plu! Atenco en Palestino. Someraj rabataĵoj. Lia lasta disko kun elektroaj nuancoj. Milionoj da dolaroj. Planedo Tero agonias. Ĉiam kiam troveblas subcelofana viando en supermarkto. Planedo Tero odoras fekaĵon kaj kemion. Homa specio ne indas ĝin. Planedo Tero estas pli forta ol sia gloria parazito kaj baldaŭ siaj elementoj furiozos kaj forpelos nin kiel ĉevala vosto multegon da muŝoj. Muŝoj ankoraŭ ĉikanos sed tro malfruos por alarmi konsumadasociojn. Dio ĉiam tieos ; sen barbo. Ĉio bonordas."

************

Ci-dessus se trouve la traduction d'un texte de l'auteure Fanny Chiarello, posté sur son site (http://www.fannychiarello.com/) le 22 juillet 2004. J'aime beaucoup ! Tant le style que les idées. A lire d'urgence !!

Current mood: skribema

Sunday, July 11, 2004

10:56AM - Meva kirurgio - Opération chirurgucale sur une mouette



Grave vundita mevo estis savita post kiam lia kruro amputiĝis kaj anstatauiĝis per pecoj de pupo Barbie.
Jakta skipo trovis la birdon en la urbo Antalya, Turkio. Ĝia kruro preskaŭ gangreniĝis.
Versajne historioj pri lignokruraj piratoj inspiris la maristojn. Ili amputis la malsanan membron kaj kreis novan uzante kruron de pupo Barbie kaj manon de pli granda pupo Barbie kiel piedo.
La mevo, alnomita Martha, nekredeble refortiĝis kaj nun kapablas marŝi kaj eĉ kuri sur la boato per ĝia nova kruro.
Robocop tuj proponis sin por adopti la birdon !





Une mouette griévement blessée a été sauvée après que sa patte ait été amputée puis remplacée par des pièces d’une poupée Barbie.
L’équipage d’un yacht a trouvé l’oiseau blessé dans la ville d’Antalya, en Turquie. Sa patte était sur le point de se gangréner. Vraisemblablement inspirés par les histoires de pirates à jambes de bois, les marins ont coupé le membre malade et lui ont substitué une jambe de poupée Barbie pour la patte et la main d’une poupée plus grande pour le pied.
La mouette, qu’ils ont appelée Martha, a incroyablement bien récupéré et peux désormais marcher et même courir sur le bateau avec son nouveau membre.
Robocop s'est immédiatement proposé pour adopter l'oiseau !

Sunday, July 4, 2004

8:33PM - On l'a retrouvé ! - Oni retrovis lin


Qui habite au 214 rue Béranger à COLOMBES (92700) ?
Réponse dans les .... http://www.pagesblanches.fr ...

********

Kiu logxas tie : 214 rue (strato) Béranger en la urbo Colombes (92700) ?
Vizitu http://www.pagesblanches.fr ...


7:29PM - Dimanĉo en Arras - Un dimanche à Arras



Hodiaŭ, mi iris en Arras por trapasi esperantan ekzamenon. Estis la dua grado. Ne tro malfacilis. Se mi sukcesis, mi povos poste trapasi la "Ateston pri Kapableco" kiu, miaopinie, estas la unua kiu validigas kompetentecon pri la lingvo.
Arras estas ankaŭ la urbo kie mi naskiĝis. Mi profitis paŭzon inter ĉiuj partoj de la ekzameno por reiri en la kvartalon kie mi loĝis dum miaj dek unuaj jaroj. Mi neniam reiris tien ekde minimume dudek jaroj. Kiom stranga estas la memoro! Mi rekonis preskaŭ ĉion, eĉ etajn senvalorajn detalojn. Sed mi iom surpriziĝis pri la dimensio de la kvartalo kaj de la stratoj. En miaj memoroj, ili estis multe pli grandaj. Certe estas tiel ĉar mi estis multe pli malgrandra tiuepoke !

*************

Aujourd'hui, je suis allé à Arras pour passer un examen d'esperanto. Le deuxiéme niveau. Ce n'était pas trop difficile. Si je l'ai réussi, je pourrai ensuite passer l' "Atesto pri Kapableco" qui, selon moi, est le premier à valider une vraie compétence dans la langue.
Arras est aussi la ville où je suis né. J'ai profité d'un moment de pause entre les différentes parties de l'examen pour retourner dans le quartier où je logeais étant enfant. Ca faisait bien au moins 20 ans que je n'y étais pas repassé ! La mémoire est quelque chose de vraiment étrange! Je me souvenais de tout, même de petits détails insignifiants. Mais, bizarrement, j'avais le souvenir de rues plus longues et globalement d'un quartier plus vaste ! Le bout de la rue me paraissait alors être le bout du monde. En fait, ce n'est vraiment pas le cas. Ca doit venir du fait que c'est moi qui était beaucoup plus petit à cette époque !


Sunday, June 27, 2004

4:53PM - Koincido - Coincidence


Veraj ĝemeloj rompas saman brakon saman tagon !

En Manchester, Elliott kaj Mitchell Cocks, dujaraĝaj homozigotaj ĝemeloj ambaŭ rompis maldekstran brakon en sama loko, la saman tagon kaj sammaniere!
Unue, ludante en ĝardeno, Mitchell falis el tobogano kaj sia kapo batiĝis. Patrino Sarah kondukis sian filon al hospitalo kie lia kapo kuraciĝis.
Patro Christopher, por eviti alaijn akcidentojn, forigis la toboganon el la gxardeno. Tamen , post kelkajn horojn, frato Elliott trovis la toboganon kaj ankaŭ falis kaj vundiĝis. En la sama hospitalo, oni diagnostis ostrompiĝon de la maldekstra brako.
Tiam Mitchell diris ke sia maldekstra brako ankaŭ doloroĝis. Tuja radiografaĵo klarigis ke li ankaŭ havis frakturon !
La hospitala teamo apenaŭ kapablis kredi kion ĵus okazis !

Verŝajne, ne sufiĉis al la knaboj surhavi samajn vestojn kaj harangxon; ili ankau volis saman gipsobandagxon !

***************

A Manchester,Elliott et Mitchell Cocks, vrais jumeaux agés de deux ans, se sont tous les deux cassés le même bras, le même jour et au même endroit!
Tout d'abord, en jouant dans son jardin sur un toboggan, Mitchell tomba et se blessa à la tête. Sa mére Sarah l'emmena à l'hopital où on la lui soigna. Le père, Christopher, pour éviter d'autres accidents, enleva le toboggan du jardin. Malgré cela, quelques heures plus tard, l'autre frère Elliott retrouva le jeu, y joua, en tomba et se blessa également. Amené dans le même hopital, on y diagnostiqua une fracture du bras gauche. A ce moment-là, Mitchell dit que son bras gauche était aussi douloureux. Une radio confirma que son membre était aussi cassé !
L'équipe hospitalière a eu du mal à en croire ses yeux !

Vraisemblablement, il ne suffisait pas aux enfants de porter les mêmes vêtements et d'arborer la même coupe de cheveux; il leur fallait également le même plâtre !

Current mood: Urĝema - Impatient

Monday, June 21, 2004

5:58AM - Exposition Photo - Foto elmontrado



A voir du 20 au 26 juin, dans la petite église Sainte Marie-Madeleine à Englos, l'expositon "Lumières des Weppes" du photographe Max Lerouge. Il y présente une quarantaine de clichés (pour une fois, en couleurs) rendant avec grâce, finesse et talent toute la beauté des paysages de ces villages à l'ouest de Lille.



Vidinda inter la 20a kaj 26a de junio, en la eta preĝejo Sainte-Marie Madeleine en Englos, la elmontradon "Lumoj en la Weppes-oj" de fotisto Max Lerouge. Li prezentas tie pli ol kvardek imaĝojn kiuj kun gracio, delikateco kaj talento, montras la belecegon de la pejzaĝoj de tiuj vilaĝoj okcidente de Lille.

Wednesday, June 16, 2004

11:28PM - De l'influence du cinéma sur les âmes simples


On ne le répétera jamais assez, méfiez vous des films de cinéma !

Combien se sont retrouvés à l'hôpital pour avoir voulu imiter, les cascadeurs et les tapis de sécurité en moins, Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Mel Gibson ou autres Sylvester Stallone dans leurs virils exploits acrobatiques et bondissants ?

Derniére en date à ajouter à cette liste et cela vous surprendra surement : Mary Poppins !!!

En effet, à Chonqing, dans l'ouest de la Chine, un homme s'est brisé les deux jambes en sautant par la fenêtre de son appartement, fermement suspendu à son parapluie, telle Julie Andrews planant doucement dans le film de Disney. Le pauvre homme a vérifié à ses dépens que dans la réalité, le parapluie ne se comportait absolument pas en parachute ! Il s'est lamentablement écrasé deux étages plus bas ...

Et savez-vous pourquoi il s'était jeté par la fenêtre ? Aux policiers qui l'ont secouru, il a expliqué qu'il pensait (à tort) que son four à micro-ondes était sur le point d'exploser !

C'est peut être çà qu'on appelle le choc des cultures ?



Neniam oni sufiĉe ripetos tion : priatentu filmojn !

Kiom da uloj enhospitaliĝis pro deziri imiti, la virajn kaj eksaltantajn heroaĵojn de Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Mel Gibson, Sylvester Stallone kaj aliaj, tamen sen filmakrobatoj kaj sekurecaj matracoj ?

Lasta persono aldoninda al ĉi tiu listo iom surprizas : Mary Poppins !!!

Fakte, en la okcidenta ĉina urbo Ĉonqing, iu homo rompis siajn krurojn post kiam li saltis tra la fenestron de sia apartamento, vigle tenante sian pluvombrelon kiel Julie Andrews kviete ŝvebanta en la Disney-a filmo.
La malbonŝanculo konstatos el popra domaĝo ke, dum la ĉiutaga vivo, pluvombrelo tute ne agas kiel paraŝuto! Du etaĝoj malsupren, li senglore kraŝis ...

Ĉu vi scias kial li agis tiel ? Al policistoj kuij asistis lin, li diris ke li pensis (malprave) ke sia mikroonda forno tuj eksplodos !

Sunday, May 23, 2004

9:40AM - Noah - Bahrami



Suite et fin du marathon de Mardi ....





Match exhibition entre Yannick Noah et Mansour Bahrami le soir à Tourcoing. Deux heures de spectacle garanti !
Ces deux là sont capables de toutes les fantaisies balles et raquettes en main. Adresse et habileté exceptionnelles, humour et bonne humeur permanents, sens de l'improvisation; en quelques minutes les compéres s'étaient mis le public dans la poche. A voir absolument !





Daŭrigo kaj fino de la marda maratano ...

Elmontrada matĉo kun Yannick Noah kaj Mansour Bahrami vespere en Tourcoing. Du spektaklaj horoj certigitaj !
Ĉi-tiuj du kapablas pri ĉiaspecaj fantazioj per rakedoj kaj pilketoj. Escepta lerteco, ĉiumomente humuro kaj bonhumoro,senso pro improvizado, post kelkaj minutoj, la du komplicoj enpoŝigis la spektatorojn.
Vidindega !

Current mood: Cerbumema

Wednesday, May 19, 2004

8:43AM - Grosse journée !





Hier fut pour moi ce qu'on peut appeler une journée bien remplie !

En effet, levé à 5h30, je me suis d'abord rendu de Lille à Neuilly pour y passer les tests de sélection pour le jeu télévisé "Le Coffre" de Nagui. J'avais déja réussi une présélection au téléphone qui consistait à répondre à 10 questions de culture générale. Le rendez-vous est donné au Théâtre de Neuilly. Arrivé parmi les premiers, je m'amuse à voir arriver les autres candidats un par un. Pour la plupart, ce sont des "spécialistes" qui tentent leur chance à tous les jeux télévisés Certains se connaissent d'ailleurs, et il me semble reconnaitre une finaliste d'un autre jeu "La Cible".
En tout, il doit bien y avoir 45 à 50 personnes.

On nous emméne dans un salle pour nous y donner une fiche de renseignements à remplir et nous soumettre un nouveau test de culture générale. 20 questions.

Ca démarre mal, je séche sur : le prénom de la fille de Vanessa Paradis, l'inventeur de la mini-jupe, la planéte du systéme solaire la plus éloignée du soleil. Heureusement, pour la suite, j'assure davantage.
On nous fait tous sortir. pendant 10 minutes et patienter dans le hall le temps qu'ils corrigent. "C'était quoi le nom de jeune fille de Jackie Kennedy ? ... Ah ouiiiii ...Zut ...et le nom de l'inspecteur de police qui a troqué le cigare pour la sucette...", "Tu le sens comment, toi ?" ou autres "Combien ils en gardent à ton avis ?"

Arrive le moment fatidique ... un des deux animateurs revient et annonce la liste des 9 candidats retenus pour la seconde phase ... Je n'ai pas trop le temps de stresser vu qu'il me nomme en troisiéme. Ouf ! Pour les autres : Au revoir ! Dire qu'il y en a qui ont fait des centaines de kilométres et pour qui tout est déjà fini aprés même pas une demi-heure !

On remonte dans la même salle. Là, on nous teste sur nos qualités de négociateur en simulant une partie du jeu. Je pense qu'ils évaluent également notre look, notre élocution, notre "potentiel télégénique".
Pour cette partie, pas de résultats. Ils prennent quelques notes sur chacun. En conclusion, ils nous disent que si on est retenu, on sera contacté entre fin mai et fin juin

Il ne reste plus qu'à attendre ...

Aprés çà , retour à Lille. Juste le temps de me changer pour aller donner mes deux heures de cours de tennis du Mardi. Ensuite, pour conclure cette belle journée, je fonce à Tourcoing pour voir le show tennistique entre Yannick et Noah et Mansour Bahrami ! (voir le prochain article )

Monday, May 3, 2004

11:29AM - Mise à jour - Ĝisdatigo



Je viens d'ajouter deux nouveaux morceaux au site http://reynaud.eric.free.fr/pianoblog.html.
Ce sont les titres "Nouveau départ" et "Sieste en herbes".
Bonne écoute.





Mi ĵus aldonis du novajn muzikpecojn ĉe mia pianoblogo : http://reynaud.eric.free.fr/pianoblog.html.
Titoloj estas "Nouveau départ" (nova komenco) kaj "Sieste en herbes" (Siesto ĉe herboj)
Bonan aŭskultadon.

Current mood: Imaginatif - Imagema

Navigate: (Previous 20 entries)