Atendante apokalipson



Ĉi-poste estas tradukita teksto de franca skribistino Fanny Chiarello. Mi multe ŝatas ambaŭ ŝian stilon kaj ŝiajn ideojn.
Ŝia franclingva retpaĝo estas tie : http://www.fannychiarello.com/
Se vi havas komentojn, ne hezitu ilin skribi cxi-tie ! Mi tradukos kaj transdonos ilin al ŝi.

"Atendante Apokalipson.

Mi sidas sur faldoseĝo, ekbruligas cigaredon kaj rigardas mondon.
Kolektiva histerio. Mi ne opinias ke plibonigo baldaŭ okazos. Ununura celo por ĉiuj tiuj vivoj estas konsumado.
Elektra skutilo trapasas antaŭ mi. Kiel bone, kio nun fariĝas por movhandikapuloj. Niaj antaŭkuiritaj pastaĵoj en siaj freŝkonservantaj saketoj kun facila malfermo elpensiĝas por memdigesto : neniam plu da muskulaj penoj aŭ digestaj siestoj, nun vi estu efikaj tuj post manĝadon. Nenia malaltiĝo de produktadeco nek de viglecatento. Nenia kojlokancero atentigita antaŭ unu jaro uzante tiun nutradmanieron.
Mi televidos kiam mi mortos.
Vivoj devojigitaj inter laboro, televido kaj alkoholo. Veturiloj malorde rapidirante dum vizaĝkoloroj verdetiĝas kaj Tero tusigas sian kernon. Hastu, laboro, televido, ferioj, urbaj promenadoj. Hastu, la fakturon. Ej ! ĉi-tie mi estis antaŭ vi.
Sportejoj. Ŝminksalono. Ultravioloj. Restarigita sano ; belaj plastikaj bekoj por kokidoj de industria bredejo, ŝnureto certigita nevidabla. Dum 21a jarcento, homoj sentas sin revoluciuloj ĉar ili manĝas biologie.
En tiuj tutpalaj kapoj trudnutritaj per neono, klimatizado kaj blueta lumo de komputiloekranoj mankas miligramo da rebela spirito, mikrono da solidareco. Vivo malfacilas, se mi protestas ĉiam estos iu preta sinĵeti sur mia laboro. Kompatindaj kuketoj. Obeu. Ne kontestu (ekzistas kialo pro kion oni postulas de vi), kaj ĉefe, pensu unue pri vi mem, neniu faris tion anstataŭ vi kaj la sindikata delegito nur parolas pri sia full-credit-a hostela restado kiam li rehejmeniras de Parizo. Ĉiel, vi ja bezonas ĉi-tiun aĉetpovon, ĉu ne ? Ne bezonas rankori kontraŭ vi pro neniigi pro via sklava inerteco la frukton de luktoj de viaj geavoj por plijustigi tiun mondon. Ili farus same se ekzistus diĝitaj kameraoj iliaepoke.
Ne ekszistas malriĉuloj en Francio : ĉiu havas veturilon.
Estas kruroj en mia lito. Ĝi alkroĉiĝas al mia korpo. Kio okazas ? Similas X-Files-anepizodon.
Almenaŭ televido proponas diskuttemojn al kolegoj. Estas trankvilige pensi ke oni ĉiuj vivis saman aferon hejmrevenante, tio kreas ligon. Kelkfoje oni malkovras ke iu kolego havas samajn plejŝatatajn programojn kaj do oni pli laŭte parolas, kun brilantaj okuloj, kvazaŭ oni ĵus malkovris komunan amikon.
Aŭ oni pasigas agrablajn vesperojn diskutante inter amikoj. Estas senfine, dank al alkoholo, oni ĉifoje povas paroli pri samajn umojn kun ja praktika memorperdo kaj ĉiam sendifekta konvinko. Oni sentas sin malpli sola.
Soleco estas morba. Sed kion faras tiuj uloj ? Kion ili ja povas sencese ripetadi ? Ĉu ili ne havas amikojn ? Ĉu nenia familio ? Ili estas strangaj. Malsanaj. Mi, kion mi ŝatas estas malkovri homojn, kantojn, ekzotajn kuirartajn specialaĵojn.
Konkurenco. Komparo. Metraj sistemoj.
Situoj por turistoj kiuj ne ŝatas turistojn. Diskoj por uloj kiuj ne vere ŝatas muzikon. Subtegmentaj sportoj por tiuj kiuj sentas sin devigataj fari iom da trejnado tempaltempe. Laŭmodaj vestoj por simili al famaj uloj. Voĉdono por havi la impreson elekti. Televidaj gazetoj por havi la impreson partopreni en mondo. Biologia manĝaĵo kun alkoholo. Vendejaro ŝirmita de acidaj pluvoj. Laboro por senti sin utila. Du semajnoj da ferioj por forgesi la aliajn kvindek (rapide, rapide). Socia vivo por forgesi esencan solecon de homo. Konkeroj por forgesi sin mem.
Kio ajn por forgesi ke oni vivas sed ne scias kion farigi kun vivo.
Konsiderante konvenecojn kiel personaj valoroj. Totalaj ideologioj sur T-ĉemizoj aŭ memgluebaj bildoj sur malantaŭglaco de aŭto.
Kulto pri juneco. Ni donu prioritecon kaj povon (aĉetpovon laŭeble) al junuloj kiuj ankoraŭ ne sin demandis kiu ili estas kaj kia povus esti la signifo de liaj vivoj. Kiuj opinias ke festado estas la nura valora vivmodo. Ke ilia vivo finiĝos kiam ili estos tridekjara. Kiuj neniam konsideris ke iliaj geavoj ne kontentiĝas esti samaĝaj ol ili iun tagon, sed ke ili ankoraŭ travivas ]nun, post kiam sepdekjaraĝaj.
Vizaĝoj kaj korpoj ruinigitaj pro malriĉeco, alkoholo, samsangeco, aroganteco, streso, agresemo, junk food-o. Tutan posttagmezo en urbcentro sen renkontpasi vizaĝon pri kiu oni povus diri ke ĝi vere belas (laŭ ekster amaskomunikilaj kriterioj).
Eksplodo de domvendadaj prezoj malpermesas ian forkuron en kamparon.
Mi puntrudas mian korpon per ĉiaj malpuraĵoj nur spirante, mi ne imagas kion mi ja povus farigi el mia vivo, sed dume almenaŭ mi pripensas mian emeritecon. Kial ne ?
George W.Bush ĵus kaŝe aprobigis leĝon kiu permesos al firmoj rabi naturajn parkegojn, pisante sur dekjaroj da ekologia politiko, sed kion mi ja povus fari kontraŭ tio ? Mi tuj fluigos banon, mia nuko estas streĉita de kiam mia estro diris al mi ke mi tro ofte paŭzos. Kion reale okazis inter Marlon Brando kaj Irene Papas, laŭ vi ?
Eŭropa pokalo. Irako. Nova panvendejo en franca departementeto. Marsa meteorŝtono en Antarktiko. Jessica kaj Jean-Luc, ne plu! Atenco en Palestino. Someraj rabataĵoj. Lia lasta disko kun elektroaj nuancoj. Milionoj da dolaroj. Planedo Tero agonias. Ĉiam kiam troveblas subcelofana viando en supermarkto. Planedo Tero odoras fekaĵon kaj kemion. Homa specio ne indas ĝin. Planedo Tero estas pli forta ol sia gloria parazito kaj baldaŭ siaj elementoj furiozos kaj forpelos nin kiel ĉevala vosto multegon da muŝoj. Muŝoj ankoraŭ ĉikanos sed tro malfruos por alarmi konsumadasociojn. Dio ĉiam tieos ; sen barbo. Ĉio bonordas."

************

Ci-dessus se trouve la traduction d'un texte de l'auteure Fanny Chiarello, posté sur son site (http://www.fannychiarello.com/) le 22 juillet 2004. J'aime beaucoup ! Tant le style que les idées. A lire d'urgence !!
  • Current Music
    Tracy Chapman

Meva kirurgio - Opération chirurgucale sur une mouette



Grave vundita mevo estis savita post kiam lia kruro amputiĝis kaj anstatauiĝis per pecoj de pupo Barbie.
Jakta skipo trovis la birdon en la urbo Antalya, Turkio. Ĝia kruro preskaŭ gangreniĝis.
Versajne historioj pri lignokruraj piratoj inspiris la maristojn. Ili amputis la malsanan membron kaj kreis novan uzante kruron de pupo Barbie kaj manon de pli granda pupo Barbie kiel piedo.
La mevo, alnomita Martha, nekredeble refortiĝis kaj nun kapablas marŝi kaj eĉ kuri sur la boato per ĝia nova kruro.
Robocop tuj proponis sin por adopti la birdon !





Une mouette griévement blessée a été sauvée après que sa patte ait été amputée puis remplacée par des pièces d’une poupée Barbie.
L’équipage d’un yacht a trouvé l’oiseau blessé dans la ville d’Antalya, en Turquie. Sa patte était sur le point de se gangréner. Vraisemblablement inspirés par les histoires de pirates à jambes de bois, les marins ont coupé le membre malade et lui ont substitué une jambe de poupée Barbie pour la patte et la main d’une poupée plus grande pour le pied.
La mouette, qu’ils ont appelée Martha, a incroyablement bien récupéré et peux désormais marcher et même courir sur le bateau avec son nouveau membre.
Robocop s'est immédiatement proposé pour adopter l'oiseau !

Dimanĉo en Arras - Un dimanche à Arras



Hodiaŭ, mi iris en Arras por trapasi esperantan ekzamenon. Estis la dua grado. Ne tro malfacilis. Se mi sukcesis, mi povos poste trapasi la "Ateston pri Kapableco" kiu, miaopinie, estas la unua kiu validigas kompetentecon pri la lingvo.
Arras estas ankaŭ la urbo kie mi naskiĝis. Mi profitis paŭzon inter ĉiuj partoj de la ekzameno por reiri en la kvartalon kie mi loĝis dum miaj dek unuaj jaroj. Mi neniam reiris tien ekde minimume dudek jaroj. Kiom stranga estas la memoro! Mi rekonis preskaŭ ĉion, eĉ etajn senvalorajn detalojn. Sed mi iom surpriziĝis pri la dimensio de la kvartalo kaj de la stratoj. En miaj memoroj, ili estis multe pli grandaj. Certe estas tiel ĉar mi estis multe pli malgrandra tiuepoke !

*************

Aujourd'hui, je suis allé à Arras pour passer un examen d'esperanto. Le deuxiéme niveau. Ce n'était pas trop difficile. Si je l'ai réussi, je pourrai ensuite passer l' "Atesto pri Kapableco" qui, selon moi, est le premier à valider une vraie compétence dans la langue.
Arras est aussi la ville où je suis né. J'ai profité d'un moment de pause entre les différentes parties de l'examen pour retourner dans le quartier où je logeais étant enfant. Ca faisait bien au moins 20 ans que je n'y étais pas repassé ! La mémoire est quelque chose de vraiment étrange! Je me souvenais de tout, même de petits détails insignifiants. Mais, bizarrement, j'avais le souvenir de rues plus longues et globalement d'un quartier plus vaste ! Le bout de la rue me paraissait alors être le bout du monde. En fait, ce n'est vraiment pas le cas. Ca doit venir du fait que c'est moi qui était beaucoup plus petit à cette époque !


Koincido - Coincidence


Veraj ĝemeloj rompas saman brakon saman tagon !

En Manchester, Elliott kaj Mitchell Cocks, dujaraĝaj homozigotaj ĝemeloj ambaŭ rompis maldekstran brakon en sama loko, la saman tagon kaj sammaniere!
Unue, ludante en ĝardeno, Mitchell falis el tobogano kaj sia kapo batiĝis. Patrino Sarah kondukis sian filon al hospitalo kie lia kapo kuraciĝis.
Patro Christopher, por eviti alaijn akcidentojn, forigis la toboganon el la gxardeno. Tamen , post kelkajn horojn, frato Elliott trovis la toboganon kaj ankaŭ falis kaj vundiĝis. En la sama hospitalo, oni diagnostis ostrompiĝon de la maldekstra brako.
Tiam Mitchell diris ke sia maldekstra brako ankaŭ doloroĝis. Tuja radiografaĵo klarigis ke li ankaŭ havis frakturon !
La hospitala teamo apenaŭ kapablis kredi kion ĵus okazis !

Verŝajne, ne sufiĉis al la knaboj surhavi samajn vestojn kaj harangxon; ili ankau volis saman gipsobandagxon !

***************

A Manchester,Elliott et Mitchell Cocks, vrais jumeaux agés de deux ans, se sont tous les deux cassés le même bras, le même jour et au même endroit!
Tout d'abord, en jouant dans son jardin sur un toboggan, Mitchell tomba et se blessa à la tête. Sa mére Sarah l'emmena à l'hopital où on la lui soigna. Le père, Christopher, pour éviter d'autres accidents, enleva le toboggan du jardin. Malgré cela, quelques heures plus tard, l'autre frère Elliott retrouva le jeu, y joua, en tomba et se blessa également. Amené dans le même hopital, on y diagnostiqua une fracture du bras gauche. A ce moment-là, Mitchell dit que son bras gauche était aussi douloureux. Une radio confirma que son membre était aussi cassé !
L'équipe hospitalière a eu du mal à en croire ses yeux !

Vraisemblablement, il ne suffisait pas aux enfants de porter les mêmes vêtements et d'arborer la même coupe de cheveux; il leur fallait également le même plâtre !

  • Current Mood
    Urĝema - Impatient

Exposition Photo - Foto elmontrado



A voir du 20 au 26 juin, dans la petite église Sainte Marie-Madeleine à Englos, l'expositon "Lumières des Weppes" du photographe Max Lerouge. Il y présente une quarantaine de clichés (pour une fois, en couleurs) rendant avec grâce, finesse et talent toute la beauté des paysages de ces villages à l'ouest de Lille.



Vidinda inter la 20a kaj 26a de junio, en la eta preĝejo Sainte-Marie Madeleine en Englos, la elmontradon "Lumoj en la Weppes-oj" de fotisto Max Lerouge. Li prezentas tie pli ol kvardek imaĝojn kiuj kun gracio, delikateco kaj talento, montras la belecegon de la pejzaĝoj de tiuj vilaĝoj okcidente de Lille.

De l'influence du cinéma sur les âmes simples


On ne le répétera jamais assez, méfiez vous des films de cinéma !

Combien se sont retrouvés à l'hôpital pour avoir voulu imiter, les cascadeurs et les tapis de sécurité en moins, Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Mel Gibson ou autres Sylvester Stallone dans leurs virils exploits acrobatiques et bondissants ?

Derniére en date à ajouter à cette liste et cela vous surprendra surement : Mary Poppins !!!

En effet, à Chonqing, dans l'ouest de la Chine, un homme s'est brisé les deux jambes en sautant par la fenêtre de son appartement, fermement suspendu à son parapluie, telle Julie Andrews planant doucement dans le film de Disney. Le pauvre homme a vérifié à ses dépens que dans la réalité, le parapluie ne se comportait absolument pas en parachute ! Il s'est lamentablement écrasé deux étages plus bas ...

Et savez-vous pourquoi il s'était jeté par la fenêtre ? Aux policiers qui l'ont secouru, il a expliqué qu'il pensait (à tort) que son four à micro-ondes était sur le point d'exploser !

C'est peut être çà qu'on appelle le choc des cultures ?



Neniam oni sufiĉe ripetos tion : priatentu filmojn !

Kiom da uloj enhospitaliĝis pro deziri imiti, la virajn kaj eksaltantajn heroaĵojn de Arnold Schwarzenegger, Bruce Willis, Mel Gibson, Sylvester Stallone kaj aliaj, tamen sen filmakrobatoj kaj sekurecaj matracoj ?

Lasta persono aldoninda al ĉi tiu listo iom surprizas : Mary Poppins !!!

Fakte, en la okcidenta ĉina urbo Ĉonqing, iu homo rompis siajn krurojn post kiam li saltis tra la fenestron de sia apartamento, vigle tenante sian pluvombrelon kiel Julie Andrews kviete ŝvebanta en la Disney-a filmo.
La malbonŝanculo konstatos el popra domaĝo ke, dum la ĉiutaga vivo, pluvombrelo tute ne agas kiel paraŝuto! Du etaĝoj malsupren, li senglore kraŝis ...

Ĉu vi scias kial li agis tiel ? Al policistoj kuij asistis lin, li diris ke li pensis (malprave) ke sia mikroonda forno tuj eksplodos !

Noah - Bahrami



Suite et fin du marathon de Mardi ....





Match exhibition entre Yannick Noah et Mansour Bahrami le soir à Tourcoing. Deux heures de spectacle garanti !
Ces deux là sont capables de toutes les fantaisies balles et raquettes en main. Adresse et habileté exceptionnelles, humour et bonne humeur permanents, sens de l'improvisation; en quelques minutes les compéres s'étaient mis le public dans la poche. A voir absolument !





Daŭrigo kaj fino de la marda maratano ...

Elmontrada matĉo kun Yannick Noah kaj Mansour Bahrami vespere en Tourcoing. Du spektaklaj horoj certigitaj !
Ĉi-tiuj du kapablas pri ĉiaspecaj fantazioj per rakedoj kaj pilketoj. Escepta lerteco, ĉiumomente humuro kaj bonhumoro,senso pro improvizado, post kelkaj minutoj, la du komplicoj enpoŝigis la spektatorojn.
Vidindega !

  • Current Music
    Tiersen - Bagatelle

Grosse journée !





Hier fut pour moi ce qu'on peut appeler une journée bien remplie !

En effet, levé à 5h30, je me suis d'abord rendu de Lille à Neuilly pour y passer les tests de sélection pour le jeu télévisé "Le Coffre" de Nagui. J'avais déja réussi une présélection au téléphone qui consistait à répondre à 10 questions de culture générale. Le rendez-vous est donné au Théâtre de Neuilly. Arrivé parmi les premiers, je m'amuse à voir arriver les autres candidats un par un. Pour la plupart, ce sont des "spécialistes" qui tentent leur chance à tous les jeux télévisés Certains se connaissent d'ailleurs, et il me semble reconnaitre une finaliste d'un autre jeu "La Cible".
En tout, il doit bien y avoir 45 à 50 personnes.

On nous emméne dans un salle pour nous y donner une fiche de renseignements à remplir et nous soumettre un nouveau test de culture générale. 20 questions.

Ca démarre mal, je séche sur : le prénom de la fille de Vanessa Paradis, l'inventeur de la mini-jupe, la planéte du systéme solaire la plus éloignée du soleil. Heureusement, pour la suite, j'assure davantage.
On nous fait tous sortir. pendant 10 minutes et patienter dans le hall le temps qu'ils corrigent. "C'était quoi le nom de jeune fille de Jackie Kennedy ? ... Ah ouiiiii ...Zut ...et le nom de l'inspecteur de police qui a troqué le cigare pour la sucette...", "Tu le sens comment, toi ?" ou autres "Combien ils en gardent à ton avis ?"

Arrive le moment fatidique ... un des deux animateurs revient et annonce la liste des 9 candidats retenus pour la seconde phase ... Je n'ai pas trop le temps de stresser vu qu'il me nomme en troisiéme. Ouf ! Pour les autres : Au revoir ! Dire qu'il y en a qui ont fait des centaines de kilométres et pour qui tout est déjà fini aprés même pas une demi-heure !

On remonte dans la même salle. Là, on nous teste sur nos qualités de négociateur en simulant une partie du jeu. Je pense qu'ils évaluent également notre look, notre élocution, notre "potentiel télégénique".
Pour cette partie, pas de résultats. Ils prennent quelques notes sur chacun. En conclusion, ils nous disent que si on est retenu, on sera contacté entre fin mai et fin juin

Il ne reste plus qu'à attendre ...

Aprés çà , retour à Lille. Juste le temps de me changer pour aller donner mes deux heures de cours de tennis du Mardi. Ensuite, pour conclure cette belle journée, je fonce à Tourcoing pour voir le show tennistique entre Yannick et Noah et Mansour Bahrami ! (voir le prochain article )